AKADEMIA Z OKAZJI ROCZNICY ODZYSKANIA PRZEZ POLSKĘ NIEPODLEGŁOŚCI - 11 LISTOPADA 1918 ROKU
Recytator 1:
Jedenasty listopada...
Dziś zamyślić się wypada
I pomyśleć o przeszłości
Oraz o Niepodległości.
Niepodległość - wielkie dzieło
Wiele ofiar pochłonęło.
I to dzisiaj się należy
Modlić szczerze za żołnierzy.
Zatem dzisiaj pamiętajmy
I hołd żołnierzom oddajmy,
Którzy życia swe złożyli,
Byśmy w wolnej Polsce żyli.
Hymn państwowy - Mazurek Dąbrowskiego
Narrator:
11 listopada świętujemy odzyskanie niepodległości. Jest to data symboliczna, bowiem nie sposób jednoznacznie określić, kiedy Polska ponownie stała się suwerenna. W 1918 roku 11 listopada był jednym z wielu ważnych dni dla kształtowania się państwa polskiego. Jednak to właśnie wtedy zakończyła się I wojna światowa, a w Warszawie przekazano dowództwo nad wojskiem polskim Józefowi Piłsudskiemu - dlatego dzień ten stał się symbolem odzyskanej wolności.
Recytator 2:
Wstali strzelcy legioniści na twe zawołanie,
Dziś zwycięstwo nam się ziści,
Polska zmartwychwstanie!
Marsz, marsz Piłsudski, prowadź na bój krwawy,
Za twoim przewodem wejdziem do Warszawy!
Gęsto kule w skroń całują,
Szare pole dymi,
Idą chłopcy, maszerują,
A Komendant z nimi!
Gdzie w przestrzeń wzrok się wzbija,
Tam mogiła polna,
Dzisiaj Polsko tyś niczyja;
Tylko nasza, wolna!
Marsz Pierwszej Brygady
Recytator 3:
Ach, jakże mi nie mówić o tych dniach radości,
o tej chmurnej jesieni, gdy w szumiącym wietrze
szedł nad miastem rodzinnym pierwszy powiew wolności.
Kiedyśmy pełną piersią pili to powietrze,
nocą w ciemnych alejach stłoczeni szpalerem
czekając, aż zapłonie świt nad Belwederem.
Jakże ciebie przywitać, radosna swobodo?
i czym uczcić najpiękniej? Chyba tym uśmiechem
i młodzieńczej poezji burzliwą urodą,
co szła śpiewem przez miasto i wracała echem.
Recytator 4:
Opowiedz nam, moja Ojczyzno
Jak matka dzieciom ciekawym
O latach znaczonych blizną
Na wiekach chwały i sławy.
O wojach Mieszka nam powiedz,
o słupach nad Odrą stawianych.
Niech niesie twoją opowieść
wiatr halny i morskie szkwały.
Recytator 5:
Matczynej ucz nas miłości,
Jak ojciec w życie wprowadzaj,
Nie żałuj serdecznej troski,
Za trudy szczodrze nagradzaj.
Biel śniegu i żar czerwieni
I orły dumne, piastowskie,
To wieczne symbole tej ziemi
Najbliższej sercu, bo polskiej!
Wytłumacz nam, tak jak umiesz,
Skąd czerwień i biel sztandarów.
Niech ludzie żyją tu dumnie,
Że taki wydał ich naród.
Narrator:
Zanim nadszedł upragniony dla Polaków dzień niepodległości, 11 listopada 1918 r., kraj nasz znajdował się 123 lata pod zaborami: rosyjskim, pruskim i austriackim. Przez tyle lat zaborcy próbowali narzucić Polakom swoją kulturę, język, obyczaje, religię.
Ale dzięki patriotycznemu sercu naszych pradziadów najcenniejsze wartości zostały uratowane. Bo chociaż czasy były trudne, to nie brakowało dobrych Polaków, takich co dobrze wykonywali swoją pracę, byli uczciwi, a wśród nich:
Rodzic, który był przykładem dla swoich dzieci.
Nauczyciel, który uczył polskiego, mimo zakazu zaborców.
Ksiądz, który dbał o wiarę chrześcijańską.
Żołnierz, który musiał służyć w armii carskiej
Ale pamiętał, że jest Polakiem.
To wszystko było dla nich wówczas skarbem narodowym. Polacy wtedy byli biedni, nie mieli wolnego kraju, ale mieli polska kulturę, to dzięki niej wytrzymali lata niewoli. Polska wykreślona z mapy Europy - istniała.
To wychowanie T. Love
Narrator:
Kiedy 1 sierpnia 1914 r. wybuchła wojna między Rosją a Niemcami i Austrią w sercach Polaków zapłonęła nadzieja, że nadchodzi godzina wyzwolenia. Trzy państwa zaborcze rozpoczęły z sobą wojnę. Polacy musieli walczyć w szeregach wrogich armii. Ci, którzy żyli w zaborze rosyjskim walczyli po stronie Rosji. Ci z zaborów niemieckiego i austriackiego po stronie przeciwnej. Polacy odziani w mundury nieprzyjacielskich wojsk zmuszeni byli strzelać wzajemnie do siebie.
Recytator 6:
Podzielił nas, mój bracie
zły los i trzyma straż
w dwóch wrogich sobie szańcach
patrzymy śmierci w twarz.
W okopach, pełnych jęku,
wsłuchani w armat huk,
stoimy na wprost siebie
ja- wróg twój, ty- mój wróg!
Las płacze, ziemia płacze,
cały świat w ogniu drży ...
W dwóch wrogich sobie szańcach
Stoimy - ja i ty.
Recytator 7:
Zaledwie wczesnym rankiem
Armaty zaczną grać,
Ty świstem kul morderczym
O sobie dajesz znać
I wołasz mnie i mówisz:
To ja, twój brat... twój brat!.
Recytator 6:
A gdy mnie z dala ujrzysz
od razu bierz na cel
i do polskiego serca
moskiewska kulą strzel.
Bo wciąż na jawie widzę
i co noc mi się śni,
że ta, co nie zginęła wyrośnie z naszej krwi.
Serce w plecaku Dzieci z Brodą (z płyty Czuwaj Wiaro!)
Recytator 8 (+ chór):
Za dywizję wołyńską nie kwiaty i wianki-
Szubienica w Lublinie. Ojczyste Majdanki.
Za sygnał na północy, bój pod Nowogródkiem -
Długi urlop w więzieniu. Długi i ze skutkiem.
Za bój o naszą Rossę, Ostrą Bramę, Wilno -
Sucha gałąź lub zsyłka na rozpacz bezsilną.
Za dnie i noce śmierci, za lata udręki-
Taniec w kółko: raz w oczy, a drugi raz w szczęki.
Za wsie spalone, bitwy, gdzie chłopska szła czeladź -
List gończy, tropicielski: dopaść i rozstrzelać.
Za mosty wysadzone z ręki robotniczej-
Węszyć gdzie kto się ukrył, psy spuścić ze smyczy.
Za wyroki na katów, za celny strzał Krysta -
Jeden wyrok: do tiurmy. Dla wszystkich. Do czysta.
Za Warszawę, Warszawę, powstańcze zachcianki -
Specjalny oddział śledczy: rprzyłożyć do ściankir1;.
Śpiew murów Dezerter (z płyty Gajcy)
Narrator:
Dziś często nie zdajemy sobie sprawy, jak ogromne i trudne problemy stanęły
przed Polakami u progu wolności. Jak wiele potrzeba było do ich rozwiązania: pracy
i pieniędzy, myśli politycznej, ekonomicznej i technicznej, inicjatywy i codziennego trudu.
Recytator 9:
Ten kraj szczęśliwy, ubogi i ciasny,
Jak świat jest boży, tak on był nasz własny!
Jakże tak wszystko, do nas należało,
Jak pomnim wszystko, co nas otaczało:
Od lipy, która koroną wspaniałą
Całej wsi dzieciom użyczała cienia,
Aż do każdego strumienia, kamienia.
Jak każdy kątek ziemi był znajomy
Aż po granicę, po sąsiadów domy!
Recytator 10:
Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba
Podnoszą z ziemi przez uszanowanie
Dla darów Nieba...
Tęskno mi, Panie...
Do kraju tego, gdzie pierwsze ukłony
Są, jak odwieczne Chrystusa wyznanie,
r Bądź pochwalony!r1;
Tęskno mi, Panie...
Tęskno mi jeszcze i do rzeczy innej,
Której już nie wiem, gdzie leży mieszkanie,
Równie niewinnej...
Tęskno mi, Panie...
Do bez - tęsknoty i do bez - myślenia,
Do tych, co mają tak za tak - nie za nie,
Bez światło - cienia...
Tęskno mi, Panie...
Tęskno mi owdzie, gdzie któż o mnie stoi?
I tak być musi, choć się tak nie stanie
Przyjaźni mojej...
Tęskno mi, Panie...
Recytator 11:
Kwiaty nad Wisłą mazowieckie
Stokrotki, fiołki i kaczeńce
Zielone wierchy nad Warszawą
Kwieciste nad domami wieńce.
Kwiaty znad Odry, gąszcze, róże,
Stukolorowe pióra pawie
W parkach Szczecina i Opola
W małych ogródkach pod Wrocławiem...
Kaliny, malwy białostockie,
Lubelskie bujne winogrady,
Dziewanny złote pod Zamościem
I w Kazimierzu białe sady.
Kwiaty nad Wisłą, Narwią, Bugiem,
Zbierane w słońcu, przy księżycu
Kocham was kwiaty mej ojczyzny
Nad Odrą, Wartą i Pilicą...
Powrócisz tu Irena Santor
(od słów "powrócisz tu...)
Recytator 12:
Bez tej miłości można żyć,
mieć serce suche jak orzeszek,
malutki los naparstkiem pić
z dala od zgryzot i pocieszeń,
na własną miarę znać nadzieję,
w mroku kryjówkę sobie uwić,
o blasku próchna mówić r0;dniejer1;,
o blasku słońca nic nie mówić.
Jakiej miłości brakło im,
że są jak okno wypalone,
rozbite szkło, rozwiany dym,
jak drzewo z nagła powalone,
które za płytko wrosło w ziemię,
któremu wyrwał wiatr korzenie
i jeszcze żyje cząstką czasu,
ale już traci swe zielenie
i już nie szumi w chórze lasu?
Recytator 13:
Ziemio ojczysta, ziemio jasna,
nie będę powalonym drzewem.
Codziennie mocniej w ciebie wrastam
radością, smutkiem, dumą, gniewem.
Nie będę jak zerwana nić.
odrzucam pusto brzmiące słowa.
Można nie kochać cię i żyć,
ale nie można owocować.
Recytator 14:
Razem, młodzi przyjaciele!...
Choć droga stroma i śliska,
Gwałt i słabość bronią wchodu:
Gwałt niech się gwałtem odciska,
A ze słabością łamać uczmy się za młodu!
Hej! ramię do ramienia! spólnymi łańcuchy
Opaszmy ziemskie kolisko!
Zestrzelmy myśli w jedno ognisko
I w jedno ognisko duchy!...
Pryskają nieczułe lody
I przesądy światło ćmiące;
Witaj, jutrzenko swobody,
Zbawienia za tobą słońce!
Recytator 15:
Biało - czerwona ziemio, coś z siebie wydała
pokolenia żołnierskie w walce niepodległe,
niech się przed tobą chyli sztandar wiecznej chwały
bo wolność to jest tyle,
ilu nas poległo
Jest jeden czas miłości, jest jeden czas wiary
dla tych, którzy odeszli, dla tych, co zostają.
Wszystko staje się jednym: żywe i umarłe,
wszystko splata się w jedną narodową pamięć.
Ona przeszłości i przyszłości sięga
przez serce żywe, co w piersiach nam bije,
bo wolność to jest tyle,
ilu nas poległo,
i wolność to jest tyle,
ilu nas dziś żyje
Narrator:
Jeden z najwybitniejszych Polaków - Karol Wojtyła (papież Jan Paweł II) - powie
o swojej ojczyźnie:
Ziemia długiego podziału pośród książąt jednego rodu.
Ziemia poddana wolności każdego względem wszystkich.
Ziemia na koniec rozdarta przez ciąg prawie sześciu pokoleń,
Rozdarta na mapach świata! A jakżeż w losach swych synów!
Ziemia poprzez rozdarcie zjednoczona w sercach Polaków jak żadna.
Recytator 16:
Nie sprowadzaj nas cudem na Ojczyzny łono,
Ni przyjaźnią angielską, ni łaską anielską.
Jeśli chcesz nam przywrócić ziemię rodzicielską,
Nie wracaj darowanej. Przywróć zasłużoną.
Nasza to wielka wina, żeśmy z Twoich cudów
Nic się nie nauczyli. Na łaski bezbrzeżne
Liczyliśmy, tak pewni, jakby nam należne,
Aby nas wyręczały z Jej należnych trudów.
Za bardzośmy Ojczyznę kochali świętami.
Za bardzośmy wierzyli, że zawsze nad Wisłą
Cud będzie czekał na nas i gromy wytrysną
Z niebieskiej maginockiej linii ponad nami.
Recytator 17:
I co dzień szliśmy w pobok Niej - tak jak przechodzień
Mija drzewo, a Boga w drzewie nie pamięta.
A Ojczyzna codziennie przecież była święta,
A Ona właśnie była tym cudem na co dzień.
Spraw, by wstała o własny wielki trud oparta,
Biała z naszego żaru, z naszej krwi czerwona,
By drogo kosztowała, drogo zapłacona,
Żebyśmy już wiedzieli, jak wiele jest warta.
By już na zawsze była w każdej naszej trosce
I już w każdej czułości, w lęku i rozpaczy,
By wnuk, zrodzon w wolności, wiedział, co to znaczy
Być wolnym, być u siebie - Być Polakiem w Polsce
Żeby Polska była Polską
Opracowanie: M. Szternel - pedagog szkolny
M. Szambelan r11; nauczyciel j. polskiego
Dzięki za reakcję. Ale czy u Was jest tak samo? Czy każą Wam dzielić na różne działania? Jeśli tak to proszę podzielcie się jak to zrobić. Czy to tylko Kuratorium Zachodniopomorskie ma ten
Powered by PHP-Fusion copyright (c) 2002 - 2017 by Nick Jones. Released as free software without warranties under GNU Affero GPL v3 83,062,106 unikalne wizyty
.