1. "Jesteśmy wspólnotą"
Dzieci próbują połączyć wszystkie swoje imiona na wzór krzyżówki. Imieniem wyjściowym jest za każdym razem to, które chcemy szczególnie podkreślić. Na przykład dlatego, że jego właściciel jest nowy w grupie, a my chcemy mu pokazać, że jest członkiem wspólnoty.
F
K A R O L
Y
D
E L Ż B I E T A
R O
Y M
K A M I L E
I K U B A
C
H
A N I A
Ł
2. "Wściekłe początki zdania"
Dzieci mają za zadanie dokończyć rozpoczęte przez prowadzącego zdania, np.:
- Kiedy jestem wściekły, wtedyr30;
- Mój kolega złości mnie, gdyr30;
- Najbardziej złości mnie, gdyr30;
- Kiedy inne dzieci mnie złoszczą, tor30;
- Ciągle muszęr30;
- Mój tata mówi: kiedy inni mnie denerwują, wtedyr30;
- Moja mama mówi: kiedy inni mnie denerwują, wtedyr30;
- Kiedy inni są rozzłoszczeni, wtedyr30;
Dokończenia zdań są porównywane i omawiane przez grupę, początki powinny odnosić się do aktualnej sytuacji w grupie. Jeżeli występują konflikty, ćwiczenie to jest dobrą okazją do zastanowienia się nad nimi, pomaga też znaleźć sposób na ich rozwiązanie.
3. "Chroniący nas szałas"
Dzieci tworzą grupki po 3 - 5 uczestników. Jedno z nich zostaje mianowane mistrzem budowy, który z pozostałych osób tworzy "szałas". Następnie sam wchodzi do niego - powinien czuć się tam naprawdę dobrze. Potem następuje zamiana ról, tak aby każde dziecko miało możliwość zbudowania chroniącego je szałasu.
Jaki musi być "szałas", byśmy czuli się w nim bezpiecznie? Jak czują się dzieci, które nas chronią? Jak czują się te, które są chronione?
4. "Wysiadywanie złości"
Konflikty powinny być rozwiązywane we właściwy sposób. Doskonałą możliwością jest tutaj ich "wysiadywanie" na specjalnych "krzesłach złości". W jednym kącie pomieszczenia siadają na krzesłach naprzeciwko siebie, dwie skłócone osoby i wypowiadają swoje zarzuty wobec siebie - zabronione są rękoczyny. Dopiero wtedy, gdy narastający między nimi konflikt został rozwiązany, wolno im ponownie włączyć się do działań grupy. Dobrze jest oznaczyć "krzesła złości" w jakiś sposób, powinny one być zarezerwowane tylko do "wysiadywania" konfliktowych sytuacji.
Również wtedy, gdy ktoś jest wściekły na samego siebie, może wycofać się do "kącika skłóconych" na tak długo, aż będzie znowu gotowy przyłączyć się do reszty. Nie wolno mu w tym czasie przeszkadzać, rozmawiać z nim.
5. BAJKA NIE TYLKO DLA NAUCZYCIELI
Był sobie pewnego razu chłopiec o złym charakterze. Jego ojciec dał mu woreczek gwoździ i kazał wbijać po jednym w płot okalający ogród, za każdym razem, kiedy chłopiec straci cierpliwość i się z kimś pokłóci
Pierwszego dnia chłopiec wbił w płot 37 gwoździ. W następnych tygodniach nauczył się panować nad sobą i liczba wbijanych gwoździ malała z dnia na dzień - odkrył, że łatwiej jest panować nad sobą niż wbijać gwoździe.
Wreszcie nadszedł dzień, w którym chłopiec nie wbił w płot żadnego gwoździa. Poszedł więc do ojca i powiedział mu o tym. Wtedy ojciec kazał mu wyciągać z płotu jeden gwóźdź każdego dnia, kiedy nie straci cierpliwości i nie pokłóci się z nikim.
Mijały dni i w końcu chłopiec mógł powiedzieć ojcu, że wyciągnął z płotu wszystkie gwoździe. Ojciec zaprowadził chłopca do płotu i powiedział:
- Synu, zachowałeś się dobrze, ale spójrz, ile w płocie jest dziur. Płot nigdy już nie będzie taki, jak dawniej. Kiedy się z kimś kłócisz i mówisz mu coś brzydkiego, zostawiasz w nim ranę taką, jak w płocie. Możesz wbić człowiekowi nóż, a potem go wyjąć, ale rana pozostanie. Nieważne, ile razy będziesz przepraszał, rana pozostanie. Rana słowna boli tak samo jak fizyczna.
6. ZŁOŚCI MNIE.
Każde dziecko wypisuje na kartce papieru litery swojego imienia jedna pod drugą i szuka do każdej z nich dowolnego wyrazu, nazwy wydarzenia, które może szczególnie rozzłościć młodego człowieka, na przykład:
M matematyka
O okropna pogoda
N niespełnione marzenia
I idiota
A atak migreny
Następnie trzeba dać uczestnikom możliwość porozmawiania o indywidualnych przyczynach wybuchów złości. Być może znajdą się takie sytuacje, które denerwują całą grupę. Można je ujawnić przy sporządzaniu "Alfabetu złości", na przykład:
A "a nie mówiłem"
B beznadziejna pogoda
C chamstwo
D durnie, deszcz
E ewentualna kara
F fałszywi przyjaciele
7. ODGADYWANIE ŻYCZEŃ.
Wszystkie dzieci odpowiadają anonimowo na kartkach na jedno lub więcej pytań, na przykład:
-Czego życzysz sobie na urodziny?
-Jakiej muzyki słuchasz najchętniej?
-Jakich sławnych ludzi chciałbyś poznać?
Kartki są dokładnie mieszane, a grupa próbuje odgadnąć, które z dzieci jest autorem poszczególnych odpowiedzi. Dla ułatwienia duże grupy dzielimy przed rozpoczęciem zabawy na mniejsze zespoły, liczące po około sześć do ośmiu osób.
8. OBRONA PRZED GŁUPIMI ZACZEPKAMI.
Prowadzące do agresji sytuacje mogą zostać czasem złagodzone dzięki temu, że "ofiary" zareagują w sposób zaskakujący i błyskotliwy. Niestety, w decydującym momencie rzadko komu przychodzi do głowy coś odpowiedniego. W takim przypadku sucha zaprawa może nam bardzo dużo pomóc.
Na przezwiska można zareagować m.in. w następujący sposób:
-"Ty smarkaczu!"- "Ach, rzeczywiście, masz może chusteczkę higieniczną?"
-"Słabeusz" - "Tak niestety, czy mógłbyś mi w takim razie pomóc?"
-"Głupek" - "Ciesz się, że jestem głupi, bo w przeciwnym razie nie byłbyś niczym szczególnym!"
Dzieci zastanawiają się nad niezwykłymi reakcjami na agresywne zaczepki albo samodzielne, albo też w małych zespołach, a następnie przedstawiają swoje propozycje na forum całej grupy. Ich działanie można również wypróbować w zaimprowizowanych scenkach. Być może w odpowiedniej sytuacji dzieci przypomną sobie jakąś oryginalną ripostę, zamiast odpowiadać na agresje agresją.
Węzeł gordyjski
Dzieci tworzą grupy, liczące po dwanaście do piętnastu osób. Członkowie każdej z tych grup ustawiają się w dość wąskim kole, wy¬ciągają ramiona w kierunku jego środka, zamykają oczy i chwytają się rna ślepo" za ręce. Kiedy ponownie otworzą oczy, muszą skontrolo¬wać i odpowiednio skorygować to, czy nie podali dłoni swoim bezpo¬średnim sąsiadom po lewej lub po prawej stronie oraz czy nie trzymają za obie dłonie tego samego uczestnika. Jeżeli nie, węzeł gordyjski jest gotowy.
Teraz trzeba go - przy odrobinie cierpliwości - rozplątać, nie uwalnia¬jąc uścisku dłoni, tak aby na koniec wszystkie dzieci trzymały się za ręce, tworząc koło. Czy udało się dzieciom tego dokonać? Jak czuły się one podczas tego "zaplątania"?
Napisane przez sabinaa
dnia sierpnia 31 2010 ·
0 komentarzy ·
11100 czytań ·
Dzięki za reakcję. Ale czy u Was jest tak samo? Czy każą Wam dzielić na różne działania? Jeśli tak to proszę podzielcie się jak to zrobić. Czy to tylko Kuratorium Zachodniopomorskie ma ten
Powered by PHP-Fusion copyright (c) 2002 - 2017 by Nick Jones. Released as free software without warranties under GNU Affero GPL v3 83,062,105 unikalne wizyty
.